jueves, 2 de septiembre de 2010


.♥ Querido ninguén:


O meu corpo esta sobre a cama case sen forzas, xa que acabo de recibir unha noticia(que ainda que xa era de fai tempo) causou demasiada dor na miña vida, namentres que a chuvia cae sobre a cidade, o meu rostro, os meus cabelos, e a miña saba tamen se molla, mentras o resplandor dos lóstregos dan na miña cara tamen se alumea a miña mente de recordos e mentiras.

Non sei que e mais tenaz, si o frio que entra pola miña ventá e me conxela o corpo descuberto, ou a gran trsiteza que sinte o meu corazon ó saber que as tuas palabras no eran verdade.

En este momento só me rodea a oscuridade do meu cuarto que se familiarixa coa tristeza de que a miña alma xa non recibe forzas.

¿Por qué me dixeches mentira? Por que me prometias que me ibas esperar si no fondo si sabias que os meus beizos non foran os ultimos en tocar os teus, nin as miñas mans en recorrer o teu corpo.

O recibir isto podes pensar que son unha nena inmadura, porque estou asi, pero sabes?, moitas veces creas unha imaxe e vives nunha vida chea de mentiras e terminas por creelas, sabendo que no fondo non son mais que eso, MENTIRAS. Facemos iso para non facernos dano a nos mesmos e continuar nun mundo que non nos pertence.Sempre que comezas unha relacion intentan non involucrarte o suficiente para que non rematen facendote dano, pero o fin, hai un corazon en anacos, que tardara moito en reconstruirse.

Hasta o momento que os meus beizos e as miñas mans recorreron o teu corpo, xa que nunxa antes recorreran un, non sabía o que era sentir algo tan forte por ninguén, nunca antés chegara ata tal punto con ninguén e sentia que realmente serias o amor da miña vida.

O día de hoxe non podo saber si realmente signifiquei algo para ti, non sei si estabas cansado xa de vivir moitos momentos con outras, simplemente sendo unha mais, ou si realmente fun alguen que deixou unha pequena marca en ti..

A condea por amarte como onte te amei cando che tiña nos meus brazos, estouna pagando ahora ó saber que nunca tivemos os mismos sentimentos.

Simplemente, decirche que este foi o derrareiro momento no que ocuparás a miña vida.

Por eso me despido de “ninguén”, aquela persona que non pode facerme dano nunca mais.

1 comentario:

  1. Eu penso que todos temos un ''ninguén'' nas nosas vidas , pero non por eso se paran .. ai que seguir adiante , e polo menos sempre vas ter os recordos e a satisfacción de saber que ti si quixeches a alguen de verdad.
    Moi bonito o que escribiches :)
    Un biico.

    ResponderEliminar